ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਰਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਜੋ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਕ ਯਜ્ઞ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਠੰਢੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਕਮਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪਾਸੇ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਤਰ ਗਊਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਹੋਰ ਬਚਨ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਤਰਤਾਲੀ (ਤੇਰਾਂ) ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਚਗਵਯ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤ ਦੇਂਤਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀਭ ਵਿਚ। ਸਾਧਿਆ ਸਾਰੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਜਲ ਨੀਚਲੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਹਨ, ਤੇ ਜਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਉਸ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿਚ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਕਮਲਧਾਰੀ ਗਊ ਦੇ ਗੋਬਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਿੰਮਤ, ਨਿਸ਼ਚੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਵਾਧਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਗਊਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਲਾਭ ਵੀ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਗਊਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗਊਆਂ ਮਨਚਾਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ। ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੁਭਾਗਣ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਹੋਰ ਕਈ ਜਗ੍ਹਾ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖਮਈ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਦਰ ਕੰਮ, ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਚਮਤਕਾਰੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ — "ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਗਲਮਈ ਫਲਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਅਧਿਆਇ।" ਹੁਣ, ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਇਹ ਵੀ ਉਥੇ ਵਰਣਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।