ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਨੰਦ ਪੂਰਨ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, 'ਸੰਸਾਰਿਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਜੀ ਦੇ ਸੁਨੇ ਹੋਏ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋ, ਛੱਡ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੇਵਕ! ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਹੈ।” ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਪਰ ਇਹ ਨੇਕ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੈਵੀ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੋਰ ਵਾਹਨ ਵੀ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਠੇ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ ਦੇ ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ। ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਸਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਯਜ్ఞ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਥਿਰ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਮ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਕੰਵਲ ਉਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਰਤਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਦੁਆਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਚਗਵਯ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਜੀਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਸਾਧਿਆ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੀਵੀਂ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕੰਵਲ-ਧਾਰੀ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੌਂਸਲਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਾਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਰੀ ਤੇ ਪੁਰਸ਼, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।