ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਗੀਤ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਲਭ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਕ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਰੁਦ੍ਰ-ਲੋਕ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਧੂ ਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ੁਭ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵੇਖੀ ਹੈ—ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸੁਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਇੱਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, 'ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਉਤਸ਼ਪੱਨ ਹੋਣ ਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੇਵਕੋ; ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਉਸ ਚੰਗੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਮਿਲੇ, ਹੋਰ ਵਾਹਨ ਵੀ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੇ ਤੇ ਭੋਗੇ। ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲੇ। ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ। ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਜੋ ਇਕ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਠੰਢੀ ਛੋਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਫਲਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਤ ਹੈ।