ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਵੀ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਕਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲਾ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਚੈਪਟਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਆਈ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। “ਉਹ ਦੂਰੇ ਹੈ—ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਉਹ ਲੱਜਤ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ? ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਜਾਓ, ਫਟਾਫਟ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।” ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ? ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਥੋੜਾ ਠਹਿਰ।” “ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ', 'ਧਰਮਵਾਨ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਗੁਪਤ ਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਣਾ, ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੋਗਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਹਰੀ, ਕਿਵੇਂ?” “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ; ਮੈਂ ਹੀ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਆਇਆ: “ਤੂੰ ਫਟਾਫਟ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਬਾਘ; ਤੂੰ ਰੈਪਟਾਈਲ ਬਣ ਜਾ।” “ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ; ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਬਣ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ।” “ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਜਲੋਦਰ ਬਣ ਜਾ।” “ਤੂੰ ਫਟਾਫਟ ਭ੍ਰਮ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾ।” “ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਵਧੇਰੇ ਰਹੇ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।” “ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਧਾਈ-ਆਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਜਾਂ ਚਾਰ, ਛੇ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ—ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੋਗੇ।” “ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਰਹਾਂ—ਆਗਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ।” “ਸੰਤਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਓ। ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਕਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।” “ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਕਹਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਵਾਲਾ ਚੈਪਟਰ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਚੈਪਟਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਆਈ। “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਵਾਣੀ।” “ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਣ ਦਿਓ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾਵੋ।” “ਇਹ ਸੱਪ ਫਟਾਫਟ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।” “ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਰੋਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ—ਸਭ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ।” “ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਤੇ ਵੱਸ ਅਟੱਲ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਇਹ ਚੈਪਟਰ, ਪਾਪ, ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।