ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਨਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਕਦੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹੜਪਣ ਕਰਕੇ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਜਨਮ ਜਾਂ ਜਬਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਰਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗੁਣਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੁਆਰੀਆਂ, ਠੱਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਅਤਿ ਵਿਅਸਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਸੁਭਾਅ, ਉਹੀ ਬੋਲ ਅਤੇ ਉਹੀ ਰੁਚੀਆਂ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਕਰਸ਼ਣ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ, ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਪਦਾਰਥਾਂ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਤਿੰਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ? ਉਹ ਪਿੱਠ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਤੁਰ, ਜਾ ਫਟਾਫਟ ਵਾਪਸ ਉਥੇ ਜਾ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ? ਉਸਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।" ਦੂਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਰੁਕ।" ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ', 'ਧਰਮਵਤੀ' ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਗੁਪਤ ਬੋਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਹਰੀ, ਕਿਵੇਂ?" ਕੋਈ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ, ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਤੂੰ ਬਾਘ ਬਣ ਜਾ, ਤੂੰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਰਕ ਹੈ, ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਬਣ ਜਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ। ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ-ਰੂਪ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਜਮ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ (ਜਲੋਦਰ) ਬਣ ਜਾ। ਤੂੰ ਫੌਰਨ ਭੁਲਾਵਾ ਬਣ ਜਾ, ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾ। ਜੋ ਸਮਾਂ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਤਦ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਜਾਂ ਚਾਰ, ਜਾਂ ਛੇ, ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ—ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਮੈਂ ਰਹਾਂਗਾ, ਹੁਕਮ ਉਹੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਉਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਸਮੇਤ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।