ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਚੰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਦੁੱਖਦਾਈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਭੀ ਕੁਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਬਚਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ। ਜੋ ਚੋਰੀ-ਚਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੋਂ-ਮਨੋ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ, ਕਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਰਿਆ—ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਜਬਰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਦੌਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ। ਉਹਣੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਠੱਗਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਅਤਿ ਵਿਅਸਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਗਾਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ, ਤੇਜ਼ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਥੇ 'ਪਾਪੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਕੋਈ ਦੂਰ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ? ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਜਾ, ਮੁੜ ਉੱਥੇ ਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਠਹਿਰ। ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ 'ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ' ਤੇ 'ਧਰਮਣੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਦੇ ਆਸਕ ਹੈ? ਹੇ ਹਰੀ, ਕਿਵੇਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਰੰਤ, ਤੂੰ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਤੂੰ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ। ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾ। ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਬਣ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਜਨ ਵਾਲਾ ਰੋਗ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਬਣ, ਤੇ ਮੁੜ ਰੁਕਾਵਟ ਵੀ। ਜੋ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।