ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਅਤੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਨਸਾਂ ਤੱਕ ਨੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਵਾਤ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਜਾਂ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪੱਕੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਰਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅਹਮ ਮਹੱਤਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਡਿੱਗਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਚੋਰੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਦੇਣ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਾਂ ਜਨਮਜਾਤ ਸੁਭਾਵ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਗੁਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵੇਸ਼ਵਾਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਠੱਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨਿਰਲੱਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਡੁੱਬੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਸੁਭਾਵ, ਉਹੀ ਬੋਲ, ਉਹੀ ਸੁਖ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਸ਼ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਲੱਗਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੋਹਾਂ, ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ, ਤੇਜ਼ ਪਦਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਥੇ 'ਪਾਪੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ' ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 203ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਕਥਾ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਕੰਮ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਂਦਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ? ਉਹ ਮੂੰਹ ਕਿਉਂ ਫੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ? ਜਾ, ਜਾ, ਫਟਾਫਟ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ? ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।