ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਠਾਸ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੇਤੁਕੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਅਰਥਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬੇਲੱਗ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਨਿਆਈ, ਕਰੜੇ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਗਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜੀਵਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤਿਆਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਓਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੋਰ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅਮਾਨਤਾਂ ਦਾ ਗ਼ਲਤ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰਾਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸਾਂ ਤੱਕ ਖੁੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਰੂਪ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਭੀ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਚਰਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਘਾਹ ਵਰਗੇ ਅਹਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਚੰਗਾ ਕੰਮ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਮੀਂਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਕਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੜਪਣ ਦੀ—ਉਹਦੇ ਨਤੀਜੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਜਾਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਡਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਰ-ਮਰਦ (ਹੀਜੜੇ) ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠ, ਧੋਖਾ, ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੁੱਖਾਂ, ਨਿਰਾਦਰ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵੀ ਪਾਉਣ ਤਾਂ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨੀਚ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।