ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਅਨੇਕਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਪੱਖੋਂ ਲੰਗੜੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਟੇਢੇ-ਮੇਢੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁੜ, ਫਾਫੜੀ ਜਾਂ ਚਿੱਟੀ ਕੁੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਦਮ, ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਦੂਤ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਝੂਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਪਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਗਟ, ਚੁਗਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ। ਉਹ ਬੋਲ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਚਲਣ-ਚਲਣ 'ਚ ਖਰਾਬੀ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਬੋਲ ਢੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਬਕਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਅਨਿਆਈ, ਕਠੋਰ, ਝੂਠੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜੀਵਾਂ—ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ—ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਾਪੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ, ਅਣਪਛਾਣੇ, ਮਨੋਂਖੋਏ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੜਪਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰੇਕ ਨੂੰ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ, ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਹੜਪਦੇ ਜਾਂ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਹੋਣੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਵਾਤ-ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਾਸਪਤ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਅਪਮਾਨਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਚਰਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਹੰਮ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਡਿੱਗਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੁਕਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।