ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰਾਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਝਗੜਾਲੂ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਫਿਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਨੱਕ ਵੱਢਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਝੱਲਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹੀ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਪੀੜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪੇਟ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅੰਗੀਹਨ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਵਿਗੜੇ ਨਾਖੂਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕੋੜ੍ਹ ਦੇ ਰੋਗ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕੋੜ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਦਮ, ਦਿਲ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਯਮਦੂਤ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਝੂਠੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਚਾਹੇ ਗੁਪਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਫ਼, ਚੁਗਲੀ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰੁੱਖੀ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਦਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਅਰਥ ਰਹਿਤ ਗੱਲਾਂ। ਜੋ ਬੇਸੁਰਤ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੇ ਮਤਲਬ ਤੋਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਬਕਬਕ, ਅਨਿਆਈ, ਰੁੱਖੇ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਨੀਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਹਨ—ਕਈ ਵਾਰ ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਥੇ, ਪਾਪੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿਆਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਠੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਦਾਲਤੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਮਾਨਤ ਵਿਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਲੇਸ਼, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਰਭ ਵਾਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸਾਂ ਤੱਕ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੀਵਨ ਦਰ ਜੀਵਨ ਭੋਗਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।