ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਾਲਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜਿਵੇਂ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ, ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ‘ਨਰਕ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਦੰਡਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ’ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਸਯਾਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਸਾਈ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੀਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜੜਾਂ ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਝਗੜਾਲੂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੌਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਨ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨੱਕ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਸਟ ਲੋਕ ਭਾਰੀ ਪੇਟ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪੱਖਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਹੋਵੇ, ਨਖ ਵਿਗੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਬੀਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋੜ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਕੋੜ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਦਮਾ, ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਗੋਪਨ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਰੜੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਦੂਤ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਭਾਵੇਂ ਗੱਲ ਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਰੜੀ, ਟੁੱਟੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਬੇਸੁਰ ਤੇ ਅਰਥ ਰਹਿਤ ਬੋਲੀਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਬਕਬਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਨਿਆਈ, ਕਰੜੇ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖ਼ਾਸਲਤਾਂ ਸੁਣਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜੀਵਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਲੰਮਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਫਰਤਯੋਗ, ਅਣਪਛਾਣੇ, ਮੱਤਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।