ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਚੁਰਾਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਮਣੇ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਕੈਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਵਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਮੁਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦੌੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰ (ਭੂਕ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਜਨਮ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬਚੀ ਹੋਈ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਜਿਹੜੀ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਟੁੱਟੀ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਤੀ, ਫਿਰ ਸੂਰਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਰ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਗਿੱਦੜ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਬਗਲਾ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੁਆਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਅੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਇ 'ਨਰਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗੁਣ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਠੋਰ ਹਨ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਸਾਈ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਸਾਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੜਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ, ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼-ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਨ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਨਰਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਅਨੁਸਾਰ।