ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਦਾ ਜਨਮ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਉਲਟਾ ਲਟਕਦੇ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਸੂਰ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨੀਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਨੇਵਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਸਟ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਚੱਕਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੇਰ ਫੇਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਪਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਗੂੰਗਾ, ਕਦੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਰੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵੀ ਉਹ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਸਟ ਆਤਮਾ ਕੁੱਕੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਮੁੜ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੂਠਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਔਰਤ ਜਿਸਦਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਚਰਿੱਤਰਤਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਤਰੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸੂਰਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਚਾ ਆਚਰਣ ਕਰੋ, ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਰ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ, ਜੋ ਮੰਦ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਗਿੱਦੜ, ਸੂਰ ਜਾਂ ਸਾਰਸ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਰਮ ਦੀ ਰਹੀ-ਸਹੀ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਮ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੋਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈੰਭੂ ਨੇ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਥੇ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣ ਤੇ ਸਯਾਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਰਦਈ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਧਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਹਨ।