ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੇਕੜੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕਿਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਤਰਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੋਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ, ਚਾਬਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਜ਼ਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਦਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਉਸ ਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਵਾਰੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਤਰਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਪੀੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਸੂਰ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਉਥੇ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਭੇੜੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਦੇ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਗਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੋਰ ਅਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਉਲਟ ਲਟਕ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਨੇਵਲਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਝੂਠਾ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਕਰਮ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਗੂੰਗਾ, ਕਦੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।