ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਲਿਆਂ, ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਤੋਮਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘੰਮੰਡ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ। ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜਕੇ, ਬੜੀ ਜਬਰਦਸਤ ਹੱਥ-ਪਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ੂਰੀਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਚਿਰ-ਚਿਰਾ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਸ਼ਾਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਦੂਸਰੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ!" ਪਰ, ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਸਕੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੂਸਰਾ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟ-ਮੱਤੀ ਵਾਲੇ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਚਾਨਕ, ਭਿਆਨਕ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਦੋਹਾਂ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ, ਵਿਘੜੀ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾਰਨ ਤੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ!" ਫੀਵਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੁੱਖ ਭੇਜੇ। "ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫੀਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਭ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਜਣ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇਵਤਾਵ ਨੇ ਆਪ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੀਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇਸ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਕਾਲ—ਵੱਡੇ ਫੀਵਰ—ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਰਾਜ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਠ ਮਿਲੀਅਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਨੇ ਆਪ—ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਅਸਲ ਤੇ ਨਕਲੀ ਕਰਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦੇ ਹਨ—" ਉਹ ਕਾਲ-ਚਿੰਤਕਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। "ਹੁਣ ਉਠੋ! ਖੜੇ ਹੋਵੋ! ਮਾਫ ਕਰੋ, ਮਾਫ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਇਹ ਦੋ-ਸੌ-ਇੱਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਨਰਕ ਦੀ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਬੜੀ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਨਾ। ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਥੇ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ, ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਤੜਪਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਚਰਣ ਮਾੜੀ, ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੰਦੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ— ਜੋ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਸਭ ਗਲਤੀਆਂ ਵਾਲੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ, ਤੇ ਤੇਲ, ਘੀ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਣੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਓ।