ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਭਰੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਾਇਣ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਵਚਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਵੀਰ! ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੱਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹਾਥੀ, ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਿਰਣ, ਗਿੱਦੜ, ਭੈਂਸ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਡੋਲਾਂ, ਨਗਾੜਿਆਂ, ਬੀਣਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਦਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਤੋਮਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖੂਨੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥੀ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਚੱਕਨ ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਪੀਸ਼ਾਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ, “ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?” “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਖੜਾ ਰਹੀਂ!” ਪਰ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਆਖਦਾ, “ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇਵੇ।” ਦੂਜਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, “ਕੀ ਆਖ ਰਿਹਾ ਏ, ਦੁਸਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆ? ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਹਾਂ।” ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਡਰਾਉਣੇ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਵਿਅੰਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਖਾਣ ਤੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਅੱਜ, ਹੇ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤਾਪ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੁੱਖ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਾੜ ਦੇ।” ਤਾਪ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਖੁਦ ਯਮ ਨੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਪ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਨਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇਸ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਕਾਲ, ਮਹਾਨ ਤਾਪ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। “ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਰਾਜ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉਥੇ, ਸੱਠ ਮਿਲੀਅਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਨੇ— ਫਿਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।