ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਹ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਜੰਗੀ ਜੰਬੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਉ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਵਾਹ ਵਾਹ! ਮੇਰੇ ਬਹਾਦਰ ਮੰਦੇਹਕਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿਓ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੱਚੇ ਸੇਵਕ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮੰਤਰੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉੱਠੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਲਵਾਨ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਹਾਥੀ, ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਿਰਣ, ਗਿੱਦੜ, ਮਹਿਸ, ਬਘੇਰੇ ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਏ ਸਨ। ਡੌਲਾਂ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਲਿਆਂ, ਗਡਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਤੋਮਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘਾਤਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹੱਥੀਂ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਸ਼ਾਚ ਜਦ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਮਾਰ ਝੱਲਦੇ ਹੋਏ। ਜੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਰੁੱਕੋ, ਰੁੱਕੋ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਦਿੱਲੀ ਖੜਾ ਰਹੁ!" "ਪਰ, ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇ ਸਕੇ।" "ਤੂੰ ਕੀ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਚਾਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋੜੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। "ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਤਪ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਜੋਮਈ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਭੇਜੇ। "ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸਾੜ ਦਿਓ।" ਤਪ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਾਤਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਆਖਰਕਾਰ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।