ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿਚ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ-ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਜਦੂਰ ਅਤੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ।" ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਬਾਂਧੀ ਹੋਈ ਗੋਹ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸ਼ੀਘਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੋ, ਹੋ! ਵਿਰਲੇ ਮੰਦੇਹਕੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ!" "ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆ ਜਾਓ।" "ਉਹਨਾਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੰਤਰੀ ਹੀ ਸੇਵਕ ਮੰਨੇ ਜਾਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਹਨ। "ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹਾਥੀ, ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਿਰਨ, ਗਿੱਧ, ਭੈਸ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ ਨਾਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡੋਲ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ, ਕਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਲਿਆਂ, ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਤੋਮਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਹੱਥ-ਹੱਥੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਚ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਰਹੋ!" "ਪਰ, ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇ ਸਕੇ।" "ਕੀ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ? ਮੈਂ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" ਉਥੇ, ਅਚਾਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ...