ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅੰਬਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਯਮ ਦੀ ਭੱਠੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਸ ਭੱਠੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਗਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਤਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਦਸ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਤੈਰਾਂ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਕੜਾਹ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਬੇਦਰਦੀ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਦਮੀ ਸੁੱਕੀ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਤੇ ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਉਲਟਾ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਗੋਬਰ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੜਦਾ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਸੁਆਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਲਵਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵਰਖਾ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਾਗ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰਕਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕਟ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਚੀਕਦੇ ਹਨ—"ਹਾਏ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪੁੱਤ!" ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਕੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਪਾਪ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਦੂਜੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਕਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀ ਗੰਧ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆਰੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਕਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਤ੍ਹ੍ਹ ਤੇ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦਰਿਆ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੀਕ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਹਾ-ਹਾ" ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।