ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਲਈ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠੰਡ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਗਰਮੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਠੰਡ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਹਨ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਦਾ ਨਾਂ ਕਰੰਭ-ਸੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਵੈਤਰਨੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖਾਰਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੀ ਚਿਕੜ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਕਿ ਚਮੜੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੱਕ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੰਬੇ ਉੱਲੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਜਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਤੱਕ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਚਿਕੜ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਅੰਬਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਮ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਅਤਮਾ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਭੱਠੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਰਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਇਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਸ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਤਰਤੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਤੀਰਹਾਂ ਕੜਾਹੇ ਹਨ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਿਰਦਯ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਲਟਾ ਲਟਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੋਬਰ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ, ਚਰਬੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੜ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਖੀਰਕਾਰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਭ ਪਾਪੀ ਕਿਸਮ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ੂਲਵਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਪੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਛੂਹ ਜਾਂ ਕੱਟ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ—"ਹਾਏ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਪੁੱਤ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ!" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਕਿਆਂ, ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਪਾਪ ਹਨ, ਤੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚਲ ਜੰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪसीਨੇ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯੋਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਯੋਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਭੋਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।