ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਜਦੋਂ ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਝੀਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਮੱਛੀਆਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮੰਡਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਗੰਦੇ ਪਖਾਨੇ ਦਾ ਖੱਡ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵੀ। ਇੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕਰੂੜਤਾ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਸੜਦੇ, ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਛਿੱਜਦੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਕੁੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਰੂਈ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਉਸ ਮੰਦਬੁੱਧ ਜੀਵ ਲਈ ਹੀ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਠੰਢੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗਰਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਗਰਮੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੰਢੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਹਨ। ਇਸਨੂੰ ਕਰੰਭ-ਸੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਵੈਤਰਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖਾਰਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੀ ਚਿਕੜੀ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਕਿ ਚਮੜੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੱਕ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਧਣੁਸ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਉੱਲੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਤਿੱਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀਵ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਚਿਕੜੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮਾਸ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅੰਬਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਜੀਵ ਨਾ ਨਸਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਮ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਭੱਠੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੱਟਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਸ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਉਬਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਹੰਡੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਬੇਦਰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਖੂਹ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵ ਉਲਟਾ ਲਟਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਖਾਨੇ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਚਰਬੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਯੋਜਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਸੜ ਕੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਸ਼ੂਲਵਹ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਬਾਲਿਆ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰਕ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂ ਕੱਟ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੋਰ ਸਜ਼ਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।