ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਿਤਾਲਵਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਚਾਲ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੁਖ-ਭੋਗ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਅਸਿਤਾਲਵਨ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਬੜੇ ਹੀ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਜੀਵ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸਿਤਾਲਵਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤਲਵਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਤੀਖੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁਭਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਕਈ ਜਹੀਲ, ਤਾਲਾਬ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਸਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਸ, ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਪਰੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਭੱਜਣ ਜਾਂ ਤੈਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ, “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!” ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੂਣ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਟੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਐਸੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਨੱਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ, ਨਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ—ਕੁਝ ਨਰਕ ਜਿਥੇ ਤਪਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਪਤ ਪੀੜਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਰੌਰਵ ਤੇ ਰੌਰਵ। ਉਥੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਰਕ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਹਨ, ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਇਕ ਦੁੱਖ ਉੱਤੇ ਦੂਜਾ ਦੁੱਖ ਵੱਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਮਦੂਤ ਉਥੇ ਘੱਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗਰਮ ਤੇ ਤੀਖੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਟੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਭੁੱਖ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਪਿਆਸ ਵੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਉਹ ਉਥੇ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਦੈਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੀੜਾ ਸਹਿਣ ਲਈ ਓਥੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੁਹ, ਮਲ ਦਾ ਖੱਡ ਹੈ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵੀ ਹੈ। ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਰੂਰ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਚੀਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਸੂਈਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚੁਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਤੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਕੁੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਿਮਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵਰਣਨ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।