ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਪੀੜਤ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਦੁਖੀ, ਤੂੰ ਘਟੀਆ ਜਾਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਚੀਕਦਾ ਹੈਂ?” ਉਹ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਮੁੜ ਘਸੀਟਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ? ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੀ, ਹੇ ਪਰ-ਸਤ੍ਰੀ ਗਾਮੀ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੰਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਕਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁੱਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੁੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਧਧਕਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸੜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਿਤਾਲਵਨਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬੁਰੇ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ!” ਉਥੇ, ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਬੱਘ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਉੱਤਾਜਿਤ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਜੀਵ ਉਥੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਿਤਾਲਵਨਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤਲਵਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੁਕਲੇ ਸੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਟਾਂਕ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਸੜੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪੀ ਇਸ ਸਭ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿੱਖਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਹੂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ ਹਨ: “ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!” ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੋਟੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਨੱਵੀ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਫਿਰ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਨਰਕ, ਮਹਾਰੌਰਵ ਤੇ ਰੌਰਵ। ਉਥੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਘੂਪ ਵਾਲਾ ਨਰਕ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣਾ ਹਨੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਹਨ, ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਦੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੇ ਘੱਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਮੀਨ ਤੇ ਗਰਮ ਤੇ ਨੁੱਕਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਭੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀ ਹੋਈ। ਜਦ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਥੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਦੈਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਪੀ ਜਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।