ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਿਆਨਕ ਕੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਨੁੰਘਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਵਣੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਹਾੜ ਵਾਲੇ, ਭਾਰੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਭੈ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਦੁਖਾਂਤ ਭਰਪੂਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾਈ ਹੋਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਔਰਤ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਥੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ! ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਮੇ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਦੁਖੀ ਆਤਮਾ! ਤੂੰ ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਸਹਿ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਚੀਕਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦੱਸ ਕੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਸੀਟਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ?" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਾਂਗੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰ-ਸਤਰੀ ਗਾਮੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਹੰਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੰਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ, ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨੁੰਘਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਇਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸੜ ਕੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆੜ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਤਾਲਵਨਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਾਂਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਾਪੀਓ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇਓ!" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਡੀ ਦੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਬਾਘ ਹਨ। ਕਈ ਉੱਤਜੀਤ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਜੀਵ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਤਾਲਵਨਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੋਕਦਾਰ ਸੂਲਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੜੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭੱਜਦੇ ਜਾਂ ਤੈਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, "ਹਾਏ! ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੂਣ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮੋਟੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਐਸੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕ ਸੌ ਉੱਨੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਕਈ ਤਪਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਪਤ ਨਰਕ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਰੌਰਵ ਅਤੇ ਰੌਰਵ। ਉਥੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਮਕ ਨਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਰਕ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।