ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸ਼ਰਬਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਖਾਸ ਬਰਤਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਲੱਬਧ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨ ਲੈ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਉਚਿਤ ਤੇ ਸਮਰਥ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਦੂਤ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨਸਾ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਜੂਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨਿਰਲੱਜ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਪਯੋਗੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕੇ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਿੱਧੇ-ਸਾਧੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਥੇ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 'ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉੱਚਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੂਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੁੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਚੀਰ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੰਦ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਏਸੇ ਸਮੇਂ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ ਵੀ ਜਾਣ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾਈ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਔਰਤ ਇੱਕ ਭੱਜਦੇ ਆਦਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਮੇ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਚੀਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵ? ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਘਸੀਟਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੇਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰ-ਸਤਰੀ ਗਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੰਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜਵਾਲਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।