ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਪੁੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਂਤਮ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਲਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡੋ!"—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਹ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਥੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਦਹੀ, ਦੁੱਧ, ਰਸ, ਚਾਵਲ, ਮਿੱਠਾ ਖੀਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ, ਸ਼ਰਾਬ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਖੀਰ, ਗਊ-ਦੁੱਧ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਤਨ। ਗੁਲਦਸਤੇ, ਧੂਪ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧੀ ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਭੋਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਪਕੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਰਥ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਦੂਤ, ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਵਾਲੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਜੂਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬੇਸ਼ਰਮ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੰਗਣ ਲਈ ਉਪਯੋਗ ਹਨ। ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ, ਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਸਿੱਧੇ-ਸਾਧੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਪੁੁਰਾਣ ਦੀ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਦਿਵਿਆ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਉੱਥੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਤੇ ਗਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾਕੇ, ਦੂਤ—ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ—ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਭਿਆਨਕ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਖਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਗਰਮ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਔਰਤ, ਭੱਜਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਹੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਮਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ—ਪੰਡਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਬੇਸ਼ਰਮ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਪੁੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।