ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੂਤ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਝੂਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਇਹ ਪੀੜਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀਆਂ, ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਪਰ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਜੀਵ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕੋਈ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਛੂਤ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਰਗਾ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕਾ ਅੰਬ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਦ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਭੋਗ ਭੁਗਤਦੇ। ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੂਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੇਠਾਂ, ਪਾਪੀ ਜੀਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਦੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦੇ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ!”—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਕਹਿੰਦੇ। ਕਈ ਜੀਵ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ, ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਫਿਰ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਉਥੇ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੀਣ ਲਈ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਭੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਖਾਣਯੋਗ ਪਦਾਰਥ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਰਸ, ਚਾਵਲ, ਮਿੱਠਾ ਖੀਰ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੇ ਪਾਨੀ, ਮਦਿਰਾ, ਚਮਪਾ ਚਾਵਲ, ਗਊ-ਦੁੱਧ ਦੇ ਪਾਨੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਬਣਦਾ। ਖਾਣ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਹੋਦੀਆਂ; ਫਲ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ, ਹੋਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜੋ ਜੀਵ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਉੱਚ-ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦੇ। ਪਰ, ਦੂਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਜੀਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦਾਨ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਜਜਾ-ਰਹਿਤ ਗ੍ਰਿਹਣੀਆਂ (ਘਰ ਵਾਲੀਆਂ) ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮੰਗਣ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਭੋਜਨ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜੀਵ ਨੇਕੀ ਤੇ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ, “ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ” ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਇਕ-ਸੌ ਅਠਾਨਵੇਂ ਨੰਬਰ ਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਦੁਬਾਰਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਥੇ ਖੜੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਪੂਜਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।