ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਚ ਬਤਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸੇਵਕ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਗਰਮੀ-ਠੰਡ ਤੋਂ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਸਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਮਨਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੜਦੇ ਅਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।" ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਡਰਾਵਨੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਅੱਗ ਲਈ ਇੰਦਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਯੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਉਤਰੇਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ 'ਤੇ ਵਧਾ ਕੇ, ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਗਰਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਫੇਨ ਅਤੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉੱਠਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਮੂੜੇ ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਪਾਪੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ, ਬੇਅੰਤ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਾ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾ, ਲਟਕਦੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡੰਗਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਕੋਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਕੇ, ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਰਗਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਆਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਮੁੜ ਚੁੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ, ਉੱਥੇ, ਮਾੜੇ, ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ!"—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੜ ਉੱਥੇ, ਉਹ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਉੱਥੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਖਾਣਯੋਗ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਰਸ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖੀਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ, ਸ਼ਰਾਬ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਚਾਵਲ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।