ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਲਕ ਹੋ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਉੱਡਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।” ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਲੋਕ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਖ ਸਕਾਂ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾਓ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਦੂਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਨਿਭਾਉ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਦਾ ਸੰਕਟ ਆਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੂਤ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਮਾੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਤਿਲ ਵਾਂਗੂਂ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁਭਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਗਰਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਝੱਗ ਤੇ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਬੇਅੰਤ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਜੋ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਹਿਰ ਢਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਿਨਾਂ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੁੱਕਰ (ਅਛੂਤ) ਕੁੱਕੜ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸਭ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਆੰਬ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਸ ਖਿੱਚ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ ਚੁੰਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।