ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉੱਦਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈਂ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਠ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੰਡਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਫਾਹੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈਂ, ਤੇਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਦੇ ਤੂੰ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਬਹੁ-ਅੱਖੀ, ਹੇ ਸਮੇ, ਹੇ ਮੌਤ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਦੇ ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਬੁੱਢਾ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਜਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਿੱਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਾਰਕ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਉੱਦਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੱਚ ਬੋਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।” ਉੱਦਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ, ਮੈਂ (ਉੱਦਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ) ਉਸ ਦੂਤ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸੇਵਕ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉੱਦਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਅਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਜੇਹੀਆਂ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇੰਝ ਸੜਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਸੜਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਬੁਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁਭਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਗੰਦੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਝੱਗ ਅਤੇ ਕੀਚ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਦਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਸਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ।