ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਣਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਗਾਇਕ ਤੇ ਹਾਸੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਸੀਟਾਂ ਵਿਛਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਰਦ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਵੀ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ, ਕੁਝ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਬਹੁਤ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਐਸੇ ਮਰਦ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਹਥਿਆਰ, ਬਾਣ ਤੇ ਜਾਵਲਿਨ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਪਦਾਰਥ, ਦਹੀਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਮੋਰ, ਸਾਰਸ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੁਝ ਗੰਦੇ, ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਦੀ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੀ, ਕাঁচੀ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਸੀ; ਕਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਦੇ ਪੂਰਵਗਾਮੀ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਯਾਤਨਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਯਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬਲਦ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੀ। ਯਮ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਹੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਆਦਰ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੋ।" ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਸਦਾ ਡਰਾਉਣਾ। ਉਹ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤੁਰੰਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਆਯੁ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਚਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਹੇ ਦੰਡ ਧਾਰੀ, ਵਿਅੰਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਫਾਂਸੀ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ—ਤੁਹਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਹੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ—ਤੁਹਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਤੁਹਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਬਹੁ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮੌਤ—ਤੁਹਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਬੱਚੇ, ਕਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ—ਤੁਹਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਸਭ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਯਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾ, ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।