ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੰਡਿਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਵਿਦਿਆ, ਵਿਆਕਰਨ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਜਬੜੇ ਵਿਅਕਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੰਡ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਲਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਜਣੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਦੇਵੀਅਤ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ (ਸਤ੍ਰੀ) ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹਸਤੀ, ਜੋ ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ। ਉਥੇ ਗਾਇਕ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦੇਵੀਅਤ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਤਾਪ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਆਸਨ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਈ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਇੱਕ ਹੱਥ, ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹੱਥ ਸਨ। ਪਰ ਉਥੇ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਹੱਥੀਂ ਭਾਲੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਭਾਲਾ ਤੇ ਜਵਲੀਨ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਕੁਝ ਨੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲਏ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕਠਿਨ ਸਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਦਹੀਂ ਹਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ, ਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥ ਲੈ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਮੋਰ, ਸਾਰਸ ਜਾਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਲੋਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੁਝ ਗੰਦੇ, ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੇ, ਕਾਂਚ ਵਰਗੇ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯਮ ਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸਾਂਡ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾ।" ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਭੜਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਆਯੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਉਚਾਰਿਆ।