ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਰਗ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਤ ਹੀ ਸਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਯ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਟ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਤੀਆਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਲੈਣ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅਤਮਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਆਨੰਦ ਇੰਨਾ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ' ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ 'ਭਵ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਨਗਰ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਇਥੇ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨਗਰ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਦ ਕੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਲਹਿਰ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨਗਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਾਪੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਓਂ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਸਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਇਹ ਸਭਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁੰਨੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਾਪੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ, ਤਿਵੇਂ ਫਲ, ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਅਤਰੀ, ਰੌਦ੍ਰਾਲਕੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਆਪਸਤੰਬ, ਸ਼ੰਖ, ਲਿਖਿਤ, ਅੰਗਿਰਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਚਿਤ ਫੈਸਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਜੂਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵਿਦਿਆ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਆਕਰਨ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜਬਾਨਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਰਭਿ-ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਥੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਸੁਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲਦੇ ਹਨ।