ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵੋ! ਨਚਿਕੇਤਾ ਨੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਦਰ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਨਖ਼ ਜਾਂ ਵਾਲ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੰਘ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੜਾਕੂ, ਵਾਦੀ, ਕਰੜੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣੋ, ਪਵਿੱਰਤਵਾਨੋ! ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਰਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏਵੋ। ਨਚਿਕੇਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ!" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਸਮਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ?" ਨਚਿਕੇਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਰੌਰਵ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਕੂਟਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਉਥੇ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਨਚਿਕੇਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਧਰਮਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੁਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? "ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।" ਇਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਚਿਕੇਤਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ: "ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਦੋਹਣੀ। departed ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵੀ ਦੋਹਣੀ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ, ਭਵਨਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰਹਾਇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ, ਕਮਲ-ਪੂਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੋਕ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਖੜੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ, ਉਹੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਖਮ ਤੇ ਸਥੂਲ ਜੀਵ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਚਿਕੇਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਖਾਈ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਠੰਢਾ, ਸਾਫ਼, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਕਿਨਨਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵ-ਨਾਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਉਪਵਨ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਚਿਕੇਤਾ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਾਪਾਂ, ਤੇ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਕੀਤਾ।