ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਐਸੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸਟਤਾ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਬੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਘਰ ਜਾਂ ਖੇਤ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪੁਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਦਈ, ਪਾਪੀ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਘਣੀ ਵੈਰਤਾ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦਰ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਨਕਲੀ ਨਖ ਜਾਂ ਵਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਝਗੜਾਲੂ, ਵਾਦੀ, ਕਰੜੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਮਨੁੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਿਲਾ-ਪੁਰਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਨਚਿਕੇਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਅਸਲਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?" ਨਚਿਕੇਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੌਰਵ ਕੈਸਾ ਹੈ? ਕੂਟਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਕੀ ਹੈ? ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਨਚਿਕੇਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਉਸਦੀ ਉਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਪਰਮਾਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਨਾਮਕ 195ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਰਮ-ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਚਿਕੇਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ।" ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੁੱਗਣੀ ਸੀਮਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਭਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਸਰੋਵਰ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਚਿਕੇਤਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।