ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਨਸਾਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ, ਦੁੱਖ, ਅਤੇ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪੀ ਨੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?" ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪਿਆਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਯਦੁ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ।" ਇੱਥੇ 'ਨਚਿਕੇਤਸ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਅੱਗੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਯਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਝਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਾਤੀ ਹਨ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾਂ ਖੇਤ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਦਈ, ਹਿੰਸਕ, ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦਰ, ਯੱਗ-ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਝੂਠੇ ਨਖੁਨ ਜਾਂ ਵਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਨ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਝਗੜਾਲੂ, ਤਰਕ-ਵਾਦੀ, ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਮਨੁੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਜਨਮੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਚਿਕੇਤਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਕੂਠਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਉਥੇ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਚਿਕੇਤਸ ਨੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ 'ਯਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।