ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਨੇਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਿਆਤਿ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਮਾਇਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਥੇ ਨਾ ਜਾ—ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ 'ਪੁਦਿਤ' ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਯ ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਅਤੁੱਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੋਤਾ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਤਿ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਤੇਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਸੂਰਜ ਸੱਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਯੱਗ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਨੀਵ ਸੱਚ 'ਤੇ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਉਪਜਾਇਆ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਦੀਖਿਆ ਲਈ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ। ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਵੱਧਰਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਨਚਿਕੇਤਸ ਦੀ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ' ਨਾਮਕ 193ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਨਚਿਕੇਤਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਚਿਕੇਤਸ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਆਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਣ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪਿਆ। ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।