ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਕੁਵਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਵਿਧੀ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਚਾਰਣ ਸਮੇਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: "ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ ਹੈ।" ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਧੁਪਰਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਮਧੁਪਰਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਘੀ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ, ਤਿੰਨੋ ਇੱਕੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਘੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੱਝਾ ਚਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ, ਇੱਕੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਓ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ: "ਤੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ।" ਜੋ ਵਿਧੀ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਚਿਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਧੁਪਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੋ: "ਜੋ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਧੁਪਰਕ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਜਿਹੜਾ ਮਧੁਪਰਕ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੇਟ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ, ਡਰ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ 'ਸਾਰਵ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ' ਨਾਮਕ ਬਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਨਚਿਕੇਤਸ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਹੋ ਚੁਕੀ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਰਾਜਾ, ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਯਮ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਕਿਸਮ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਧਰਮ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।