ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਉਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹਿਆ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਦਾਨ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਦਿਨ ਦੰਦ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਦਿਨ ਨੱਖੁੰ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਹਜਾਮਤ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਚੰਗਾ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਦਬ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸੁੱਧਤਾ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਖ ਦੀ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਬਲ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆੜ ਨਾ ਪਾ ਸਕਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਆਸਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ—ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹਿਣ, ਕਰਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਲ ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਯਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਜਲ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੋਣ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਵਿਜ ਮਨਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਂਡਾ ਚੁੱਕ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇਸ ਅਤੁੱਲ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਧੀ" ਨਾਮਕ ਉੱਨ੍ਹੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਪਰਕ ਦੇ ਮੂਲ, ਭੇਟ ਤੇ ਮਿਲਾਵਟ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—"ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੱਸੋ। ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ?" ਤਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਦੱਖਣੀ ਅੰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—'ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਚਦਾ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਇਆ।" "ਇਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਸਲਾ ਸੁਲਝਾ ਦਿੱਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਵੀ। ਮਧੁਪਰਕ ਦਾ ਮੂਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮਧੁਪਰਕ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।