ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਧ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਚ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਹਨ: ਹਿਜੜੇ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕਮਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ; ਦীক্ষਿਤ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੂਰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਨਾਈ; ਚੋਰ, ਲਿਖਾਰੀ, ਮਜ਼ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਪੰਡਿਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ-ਦਰਾਜ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ ਇਸਨੂੰ ਰਾਜਸੀ (ਅਸ਼ੁੱਧ) ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮਾਧਵੀ, ਇਹ ਲੋਕ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਿਤਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਧਵੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ, ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਪਖੰਡ ਕਰਕੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਰੱਬੜ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਛੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਅੰਗ ਮਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਵਾਹਿਤ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਦਾਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਿਨ, ਮੁੰਡਣ ਤੇ ਨਖ਼ੁਨ ਵੱਢਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਗਾ ਪੱਕਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੈਠਕਾਂ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਕਪੜਾ, ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਕਲਪ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਸਿੱਧਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਬੈਠਕ ਦੇ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ—ਪਿਓ, ਦਾਦਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ—ਨੂੰ ਪਿੰਡਾ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਖੁੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਚਾਵਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛੁਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਕਾਸ਼੍ਯਪੀ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਯਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਪਾਣੀ ਸ੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।