ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਖਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗ—ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਭੁੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਗਣ ਵੀ ਇਸਦਾ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ, ਸੋਮਾ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਭਾਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਬਿਛਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੱਧਭਾਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ। ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮਤ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਉਹ ਲੋਕ—ਜਿਵੇਂ ਹਿਜੜੇ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਧਨ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰੀ, ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਹਾਜ਼ਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਦীক্ষਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਾਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ, ਲੇਖਕ, ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੁਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੇਕਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਸੀ (ਅਸ਼ੁੱਧ) ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅਰਘ, ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਖੰਡ ਨਾਲ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਛੜੇ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੰਦਨ ਕਾਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਨਖੁਨ ਵੱਟਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਦਬ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਸਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੈਠਕਾਂ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ। ਫਿਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾਇਆ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰੋ।" "ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰੇਖਾ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਕ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੰਜਾਇਆ।