ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ। ਮੈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲ ਪਏ। ਅੱਗ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਚੜਾਵਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅਗਨਿ, ਸੁਣ।" ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਚੜਾਵਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਚੜਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਪਿਤਾਮਹ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੱਧਮ ਭਾਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ। ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਸਹਿਭਾਗਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ—ਉਹ ਹਨ: ਨਪੁੰਸਕ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਧਨ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰੀ, ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਏ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੂਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਜਾਮ, ਚੋਰ, ਲਿਖਾਰੀ, ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਰਾਜਸੀ (ਅਸ਼ੁੱਧ) ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅਰਘ, ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਚੜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਧਵੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਖੰਡ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚਤ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਚੜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਦੀ ਵਾਲੀ ਗਉ ਮਾਤਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।