ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਜੀਰਨ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਤਰਪਣ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਕਠੇ ਉਥੇ ਚਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕੇ।" ਸੋਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਝੱਟ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਪਿਤਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਜੀਰਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਿਤਾਮਹਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, "ਇਹ ਪਿਤਰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਸ਼ਰਨ ਲਈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵ, ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਜੇਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਅੱਗ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਭੁਖੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਸੁਣ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੁਖੀ ਅਗਨੀ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਭੋਗ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਿਲਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੱਧਮ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭੇਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਪੁੰਸਕ ਹਨ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨ੍ਰਿਤਕ, ਗਾਇਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਾਟਕ-ਮੰਚ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਰੀਦਣ-ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਪਨਿਤ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੂਰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਨਾਈ ਹਨ; ਚੋਰ, ਲੇਖਕ, ਵੇਤਨ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਤੇ ਨਾਟਕ-ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ; ਜੋ ਲੰਬਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦਿ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸ (ਅਸ਼ੁੱਧ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ।