ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਪ—all ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ—ਇਕਠੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਡਿਤਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਨੂੰ ਅਖ਼ੂਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਤਵਿਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਕਲਿਉਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਸਟ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਰ ਜਲ-ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਖ਼ੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ, ਸੁੰਦਰ one, ਉਹ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਉਠਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਵਸਥਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ। ਚੀਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—all ਦਾ ਧਰਮ ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਦੀ ਤੀਥੀ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਕਿਰਤ ਕਰਕੇ—ਨਾ ਤਾਂ ਯੱਗ, ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਉਪਵਾਸ, ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ—ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਲੜੀਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ one, ਮੈਂ ਪਿਤਰ ਯੱਗ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਪਿਤਰ ਭੋਗ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਾਈ (ਅਜੀਰਨ) ਦਾ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚਦੇ ਨਹੀਂ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਇਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਅਜੀਰਨ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਦੇਖੇ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ: "ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" ਜੋ ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਭੋਗ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕੇ।" ਸੋਮਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੁਖ ਅਤੇ ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ: "ਜਿਵੇਂ ਪਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਜੀਰਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ।" ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।