ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਭੋਜਨ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਮੁਰਗਿਆਂ ਜਾਂ ਸੂਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਸੁਰ-ਸਭਾਵ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਲੰਘੇ ਸਨ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਯੋਗ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਸਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ, ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਅਰਪਣਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਅਖੂਟ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਤ੍ਵਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜਲ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਜਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ, ਸੁੰਦਰੇ, ਉਹ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੋਮ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੀਟੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਤੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਾ ਤਾ ਯਜਨਾਂ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਪਾਠ, ਨਾ ਉਪਵਾਸ, ਨਾ ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨ, ਨਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਸੁੰਦਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਪਚਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਟ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਵ ਪੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।