ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਇਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਵਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਯਕੀਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ, ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਿ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਣਗੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਿੰਡ ਵਿਧੀ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਅੱਠਵੀਂ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਦਿਵਯ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਅੱਗੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਨਰਕਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਇਸਨੂੰ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਨ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਂਦੇ ਹਨ? ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਨਿਯਤਤਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾ ਨਿਰਣੈ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।" ਤਦ, ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।" "ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ—ਜਦ ਤਾਰੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਯਜ੍ਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਭੂਤਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਯਜ੍ਯ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਉੱਤਰੀ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸਵ-ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।" "ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਮੁਰਗਿਆਂ ਜਾਂ ਸੂਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘੇ, ਤਦ ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੇ ਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤਿੰਨ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ ਗਈ।