ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਸਕੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਧਾਤਿਥੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਧਾਤਿਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੰਡਾ ਅਤੇ ਗੋਲਕ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿਓ।" ਇਹ ਬਾਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੇਕ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਉੱਚ-ਜਾਤੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੇ ਗੋਲੇ) ਚੜ੍ਹਾਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਪਾਲੇ-ਪੋਸ਼ੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਫਲਦਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ, ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ (ਪੂਰਵਜ) ਸੁੰਦਰ ਵਸਤੂ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੈਧਾਤਿਥੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਕੰਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਖਤਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣੀ ਚੌਣਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ, "ਪਿੰਡ ਰੀਤਿ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ" ਨਾਮਕ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀ ਨਿਰਣੈ ਬਾਰੇ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ—ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ—ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਨਿਰਣੈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਬੜੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵਧੀਆ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਆਕਾਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।" ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੱਖ (ਪਿਤਰ ਪੱਖ) ਆਵੇ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਵਾਰ-ਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਭੂਤ-ਯਜਨ ਰੀਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਪਿਤਰ-ਯਜਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨਿਰਣੈ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਹੀ ਹਾਂ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਸੱਲੀ ਵਾਲਾ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ।