ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਆਦਿ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਵਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਸਗੋਂ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਕਾਰਜ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਨ੍ਹਾਇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ-ਪਰਾਇਣ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਤਾਰਣ ਜੋਗ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖੂਹ ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਨੀਵੇਂ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਅਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਵੰਤਿ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਅਚੁਤਿ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੋਲਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਸਦਾ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤਿੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ–ਵਾਰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਥੇ ਇੰਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ?" ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?" ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਅਣਗਿਣਤ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੁਲਾਓ, ਜੋ ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਗੋਲਕ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਚੰਗੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸੁਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼, ਤੰਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨਿਮਰ ਪੂਰਵਜ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਧ ਉਹਨਾਂ ਦੋ (ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਗੋਲਕ ਵਾਲਿਆਂ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅਫਲ (ਫਲ ਰਹਿਤ) ਦੱਸਿਆ ਹੈ।