ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭਾਗ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਉਠੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਉਹ ਭਾਗ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਾ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਮਤਾ ਭਰੇ ਸਵਭਾਵ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਜਨਾਰਦਨ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੂਛਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ‘ਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਿ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਇਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਿਸੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਧਵੀ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੌਲਤ ਦਾ ਦਾਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੇਵ-ਕਰਮ, ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਈ ਕਰਤਵਾਂ ‘ਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਫੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਤਾਰਣ ਜੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ, ਅਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਵੰਤੀ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੋਲਕਾ ਨਾਮਕ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਖ ਵਧੀ ਰਹੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਦੁਖੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ?” ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜ ਹਾਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?” ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦਾਨ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।