ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅੰਤਿਆ ਕਰਮ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਰੰਤਰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ 'ਨੈਮਿਸ੍ਰਾਧ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਨੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ। ਇੱਥੇ 'ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿਧੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਅੱਠੀ ਸੌ ਅਠੱਤੀ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪਿੰਡ ਵਿਧੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇਕ ਸੰਦੇਹ ਉਠਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਦਾ ਸੰਬੂਧਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਪਿਤਰ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਤੇ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਤਦ ਵਰਾ੍ਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਹੰਡੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ ਭੋਜਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੀਦ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਧ੍ਯਯਨ ਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੇਵ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ, ਖਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੂਹ ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੇ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਵੰਤੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਦਰਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹੁੰਚੇ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੋਲਕ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।